Αναρτήθηκε από: Petros Haritatos | 07/06/2016

Ξενοφών Ζολώτας, «το κράτος ως αποικία των κομμάτων».

Ο Ζολώτας εντοπίζει τη ρίζα της «ελληνικής κακοδαιμονίας» στο πείσμα των κυβερνητικών κομμάτων να λεηλατούν το κράτος ως αποικία τους. Αυτό το διαπίστωσε το 1989-90 ενώ ήταν πρωθυπουργός μιας μεταβατικής οικουμενικής κυβέρνησης. Οι πολιτικοί αρχηγοί που υποτίθεται ότι τον στήριζαν (Ανδρέας Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Φλωράκης) αρνήθηκαν να στηρίξουν ένα σχέδιο οικονομικής διάσωσης για να μη γίνουν αντιπαθείς, και έτσι εκείνος αναγκάστηκε να τα μπαλώσει μόνος του. Τα γεγονότα αυτής της κρίσιμης εποχής περιγράφει ο δημοσιογράφος Περικλής Βασιλόπουλος, διευθυντής τότε τού γραφείου τύπου του Ζολώτα.

[Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, επισημαίνω με υπογραμμίσεις και [σχόλια] κάποια βασικά στοιχεία που αφορούν την έρευνα για την «ελληνική δυσφορία» – Πέτρος Χαριτάτος]

Α. Η μαρτυρία του Ζολώτα

[Έχει μεγάλη σημασία η μαρτυρία που ακολουθεί, διότι δείχνει τις αντιδράσεις του Ζολώτα όπως τις περιγράφει ο τότε διευθυντής του γραφείου τύπου του, δημοσιογράφος Περικλής Βασιλόπουλος.]

(…) «Όταν ο πρωθυπουργός μου ζήτησε να βρω τα Αρχεία αποφάσεων και ομιλιών για να τα συμβουλευτεί, οι δέκα προϋπάρχουσες, κυρίες γραμματείς του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού με κοίταξαν με απορία. ‘Ποια αρχεία, δεν υπάρχουν αρχεία‘ μου είπε η προϊσταμένη. ‘Τα παίρνουν όλα οι Πρωθυπουργοί στο σπίτι τους‘. (…) Όταν  μετέφερα το νέο στον Καθηγητή Ζολώτα, παρότι τυπικά το θέμα ήταν ήσσονος σημασίας για την εποχή, όπως ανέμενα εξερράγη. ‘Είμαι 86 ετών. Έχω γράψει 40 βιβλία αλλά μόνο τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τις βαθιές παθογένειες της χώρας. Είναι θαύμα που επιβιώνει αυτό το κράτος’.»

[Εδω ο Ζολώτας αγγίζει το θέμα της θεσμικής μνήμης. Με ποιό τρόπο επιβιώνει η πείρα που αποκτά ένα υπουργείο, μια υπηρεσία, ένας οργανισμός; (βλ. αμνησία λ.χ. του υπουργείου Παιδείας). Πώς εξασφάλιζαν τη συνέχεια του κράτους τα υψηλόβαθμα μόνιμα στελέχη – υπηρέτες του θεσμού ‘κράτος’ και όχι του θεσμού ‘κόμμα’ – που, μέχρι το 1981, παρέμεναν στις θέσεις τους ανεξάρτητα απο τις κυβερνήσεις;]

Στις αρχές Ιανουαρίου 1990 η δημοσιονομική κατάσταση είχε χειροτερέψει και υπήρχε κίνδυνος χρεωκοπίας. Ο Ζολώτας κάλεσε δυο παλιούς του συνεργάτες για να του δώσουν μιαν αληθινή εικόνα:
– «Μόνο σε αυτούς του δύο έχω εμπιστοσύνη για την αξιοπιστία των στοιχείων. Είναι οι μόνοι που δεν μου πασάρουν ‘αλλοιωμένα’ στοιχεία για τις πραγματικές υποχρεώσεις του κράτους».
– «Μα κύριε Καθηγητά του αντέτεινα, αυτά δεν είναι επίσημα στοιχεία. Είστε Πρωθυπουργός της χώρας, θα έπρεπε να είχατε σε πέντε λεπτά τα πραγματικά μεγέθη του Κράτους».

[Η περιγραφή του Ζολώτα που ακολουθεί, επιβεβαιώνει την ανάλυση του Παναγιώτη Κονδύλη για την ανθεκτικότητα του πελατειακού συστήματος]

– «Παιδί μου, είπε (προσφιλής προσφώνηση του Καθηγητή στους στενούς του συνεργάτες ανεξαρτήτως ηλικίας) δεν υπάρχει πλέον ενιαίο κράτος στην Ελλάδα. Το κράτος είναι κάτι σαν αδειανό πουκάμισο για τα μάτια του κόσμου. Γνωρίζω από παλιά τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη και είναι καλοί άνθρωποι ως άτομα. Αλλά με τα κόμματά τους έχουν γίνει άρπαγες του κράτους που το λαφυραγωγούν εναλλάξ. Έχουν φτιάξει δύο παράλληλους κομματικούς μηχανισμούς υποκαθιστώντας το επίσημο κράτος. Συγκρούονται αδυσώπητα αλλά ξέρουν ότι είναι μια ο ένας μια ο άλλος. Και κρατάνε τις κρίσιμες πληροφορίες μόνο για τον εαυτό τους. Οι της ΝΔ δραματοποιούν τα στοιχεία προς το χειρότερο γιατί θέλουν άμεσα εκλογές, οι του ΠΑΣΟΚ κάνουν το ακριβώς αντίθετο γιατί δεν θέλουν τώρα εκλογές και είναι ικανοί μέσα στην αδιάφορη ανευθυνότητά τους να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο δημοσίως και να εκθέτουν τη χώρα διεθνώς. Να το θυμάσαι ότι αυτό οι δύο σε πέντε σε δέκα ίσως και λίγο περισσότερα χρόνια θα χρεοκοπήσουν την Ελλάδα«.

[Στη συνέχεια ο Περικλής Βασιλόπουλος αναφέρει μια μαρτυρία του Ζολώτα που δείχνει την τραγική αυτοπαγίδευση των πολιτικών] 

«Το δράμα, η τραγωδία είναι ότι αυτός που είναι ο πιο λογικός, αυτός που με στηρίζει περισσότερο στο Συμβούλιο Αρχηγών, είναι αυτός που έχουμε τις μεγαλύτερες διαφορές. Ο Χαρίλαος Φλωράκης ίσως επειδή έζησε την άγρια εποχή του εμφύλιου δείχνει την μεγαλύτερη ευαισθησία για την κρισιμότητα της κατάστασης. Αλλά και αυτός δεν μπορεί να τα πει δημοσίως. Τις προάλλες μου είπε ‘Ξενοφώντα αν σε στηρίξω δημοσίως θα με φάνε οι δικοί μου‘. Ίσως τελικά να μας σώσει η Ευρώπη με τις νέες Συνθήκες, αλλά με διαλυμένο και αρπακτικό κράτος η ιδιωτική οικονομία θα μείνει απροστάτευτη και θα καταστραφεί μέσα στον θυελλώδη ανταγωνισμό.»

Β. Το πλαίσιο της μαρτυρίας του Ζολώτα

Ο Περικλής Βασιλόπουλος εξηγεί τα όσα είχαν προηγηθεί: «… δύο εκλογικές αναμετρήσεις με την πρώτη (1989) να οδηγεί στην συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη με συνεργασία ΝΔ-Συνασπισμού και η δεύτερη στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα. Ήταν μια κυβέρνηση γέφυρα που θα οδηγούσε την χώρα ομαλά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση μέσα όμως από ένα σχέδιο συναινετικής Εθνικής Ανασυγκρότησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε μια νέα πορεία. (…) Στόχος του ήταν να πείσει επιτέλους όλα τα πολιτικά κόμματα να συμφωνήσουν σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα: (…) Νομισματική Σταθερότητα μαζί με γρήγορη οικονομική ανάπτυξη και Εκβιομηχάνιση. Κάτι που το κατόρθωσε προσωρινά ως Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την περίοδο 1955-1967 όταν η Ελλάδα σημείωσε ποσοστά ανάπτυξης του ΑΕΠ με τα «Ιαπωνικά» τότε ποσοστά του 6-7% ετησίως.»
(…) «Ήταν 3 Ιανουαρίου 1990, αργά το βράδυ και ενώ οι διάδρομοι της Βουλής ήσαν σχεδόν άδειοι, στο γραφείο του πρωθυπουργού της Οικουμενικής Κυβέρνησης Καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα επικρατούσε μια απίστευτη ένταση και υπερκινητικότητα. Το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών (Κωνστ. Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Χαρίλαος Φλωράκης Πρ Συνασπισμού της Αριστεράς) δεν ενέκρινε το έκτακτο σχέδιο 10 σημείων που πρότεινε ο κ Καθηγητής και η χώρα κινδύνευε με άμεση χρεοκοπία και στάση πληρωμών. Το ήξεραν ή το υποψιάζονταν ελάχιστοι και η καθημερινότητα στην χειμωνιάτικη Αθήνα ήταν απολύτως ομαλή παρά τις γνωστές και οικείες έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Άλλωστε παντού στον δυτικό κόσμο η Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των βόρειων συνόρων της χώρας είχαν προκαλέσει μια γενικευμένη αίσθηση αισιοδοξίας.»

Γ. Σχόλιο του Περικλή Βασιλόπουλου

[Το 2004 ο ένας επιστάτης του κρατικού ταμείου (ΝΔ) κατηγόρησε τον άλλο (Πασοκ) πως έκρυβε τα ελλείμματα. Το 2009 η φιλοφρόνηση ανταποδόθηκε, με το Πασοκ να κατηγορεί τη ΝΔ πως έφτασε το δημόσιο έλλειμμα στο 13,5% του ΑΕΠ]

» (…) Τα στοιχεία ήσαν αληθινά αλλά πρέπει να δούμε τον «φαύλο κύκλο» κα των δυο μαζί στο ίδιο πλαίσιο. Είναι οι δυο όψεις της ίδιας συγκρουσιακής λαφυραγώγησης του κράτους εναλλάξ που έλεγε κι ο Καθηγητής Ζολώτας. Δεύτερη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Μετά πανικός, μερική χρεοκοπία, αποκλεισμός από τις αγορές, ΜΝΗΜΟΝΙΟ. ¨Όσοι έζησαν από κοντά και μέσα στο εσωτερικό της τότε κεντρικής εξουσίας περιγράφουν μια εικόνα απίστευτης σύγχυσης, πρωτοφανούς ερασιτεχνισμού και τσαπατσουλιάς.»
» (…) Ακολούθησαν θυελλώδεις, σπασμωδικές δήθεν ‘αλλαγές’, μαζική περικοπή εισοδημάτων και υπερφορολόγηση που αφορούσαν μόνον τους ‘πολλούς άλλους’, αλλά όχι το κομματικό τους δυναμικό μαζί με τις οικογένειές τους. Σύμφωνα με ορισμένες αδημοσίευτες έρευνες το ποσοστό ανεργίας τους ανέρχεται μόνο στο 4-5% ενώ το συνολικό είναι 27%. Αυτό φαίνεται λογικό γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (περίπου 6000 στελέχη και 150.000 μέλη) έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια αποκλειστικοί ‘ιδιοκτήτες‘ του ελληνικού κράτους.  Έχουν ‘αποικιοποιήσει‘ το κράτος.»

[Πηγή των αποσπασμάτων: http://www.eklogika.gr/articles/816]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: