5db20 Ασυμμετρία στις δυνάμεις

5db20 – Ασυμμετρία στις δυνάμεις

db20.10 – Ασυμμετρία στην κοινωνία
db20.20 – Ασυμμετρία στην κυριαρχία
db20.30 – Ασυμμετρία στη μνήμη
db20.50 – Ασυμμετρία στην κλίμακα

 Τα θέλω των ανθρώπων γίναν πιο πολλά από ό,τι αντέχει ο πλανήτης. Να γιατί δεν βγαίνει ο λογαριασμός – ούτε των θέλω, ούτε του πλανήτη. Σ’αυτό το πρόβλημα υπάρχουν τρεις λύσεις.

Πρώτα η απεριόριστη αφθονία: να καταναλώνουν όλοι δίχως όρια. Τη δείχνει ο αρχαίος μύθος με το κέρας της Αμάλθειας. Αλλά τότε θα έπρεπε η γη να είναι 5-6 φορές μεγαλύτερη.
Τη δεύτερη λύση την εφαρμόζουμε ήδη: να στοιβάζεται ο πλούτος στα κάστρα, ώστε να ζουν οι απομέσα στην πολυτέλεια κι οι απέξω με ό,τι περισσεύει. Οι απομέσα είναι δυνατοί διότι διευθύνουν τα θέλω των απέξω.
Γι’αυτό, η τρίτη λύση θα ήταν να ματαιωθεί αυτή η δύναμή τους. Μπορεί να γίνει;
Μια τέταρτη λύση λέει πως δεν υπάρχουν όρια, πως όλα είναι εφικτά, αρκεί να το θέλουμε. Αυτή η απάτη ευημερεί χάρη στη λαχτάρα μας να την πιστέψουμε.

db20.10 – Ασυμμετρία στην κοινωνία

Κάποιες πραγματικότητες μοιάζουν με νόμο της κοινωνίας. Λ.χ. εκατό άνθρωποι πίνουν νερό απο ένα πηγάδι. Αρκεί ένας να το βρωμίσει για να στερεί τους άλλους 99 απο το καθαρό νερό. Διότι η καθαριότητα δεν παράγεται όπως η ρύπανση. Πάνε παρέες στην ακρογιαλιά ν’απολαύσουν την ηρεμία. Αρκεί ένας να βάλει δυνατά τη μουσική του, και την επιβάλει σ’όλους τους άλλους. Διότι δεν παράγουμε την ησυχία όπως παράγουμε το θόρυβο. Χιλιάδες απολαμβάνουν το δάσος κι αρκεί ένας για να το κάψει. Για να μείνει ζωντανό, ούτε ένας δεν πρέπει να διαφωνεί.

Γιατί είναι άδικη η ασυμμετρία;
Διότι επιβάλλει το θέλω τού ενός σε όλους τους άλλους. Το ερώτημα είναι: γιατί τόσο συχνά οι 99 δεν τον εμποδίζουν; Γιατί δεν λειτουργούν ως αντισώματα απέναντι σε μια μόλυνση; Πώς; Μήπως με την αγωγή που παράγει αναστολές ή ντροπή για τέτοιες πράξεις; Μα μια άλλη αγωγή καταργεί τις αναστολές και τη ντροπή. Με το φόβο της τιμωρίας; Μα πάντα υπάρχει ο νταής που δεν φοβάται να τιμωρηθεί, κι ο τολμηρός που το ριψοκινδυνεύει.

Υπάρχει και το αντίστροφο
Στην πλατεία Τιανανμέν, ένας απο τους χιλιάδες φοιτητές στέκεται μπροστά στο τάνκ. Απο τους 100 θεατές, ένας μόνος πέφτει στη φωτιά για να σώσει κάποιον που δεν τον γνωρίζει. Τον τρελό τού χωριού τον κοροϊδεύουν οι 99 και μόνο ένας τον προστατεύει.

db20.20 – Ασυμμετρία στην κυριαρχία

Η δημοκρατία είναι μια λύση δίκαιη και ασταθής διότι δεν συγκρατεί τις προσδοκίες. Άν ένας πολιτικός ζητά να συγκρατείσαι ενώ ο άλλος λέει ναι σε όλα, ποιόν θα προτιμήσεις;

Ακάθεκτη ενέργεια, ισχυρά κίνητρα
Εκλέχτηκαν, κατέχουν τους μοχλούς της εξουσίας. Η πρώτη και κυριώτερή τους δύναμη είναι η τεράστια ενέργεια που ξοδεύουν. Σε συμβούλιο ή διαδήλωση, σε καυγά ή συζήτηση, ξεχωρίζουν αυτοί που έχουν πείσμα και αντοχή. Εσύ μπορεί να’χεις λογικά επιχειρήματα αλλά η μπουλντόζα είναι κι αυτή επιχείρημα. Αν χάσει δεν έχει πια λόγο ύπαρξης, δεν αξίζει τίποτε. Ενώ αν εσύ χάσεις, απλώς χάνεις ένα επιχείρημα. Δεν έχετε συμμετρικά κίνητρα. Γι’αυτήν η εξουσία δεν είναι ένα μέσον, αλλά ο κύριος της σκοπός. Τι σόι όπλο είναι ο λόγος απέναντι στο ατσάλι; Πείσμα για πείσμα, η μπουλντόζα γαντζώνεται και επικρατεί. Εκτός αν είσαι έτοιμος να πολεμήσεις με τα δικά της όπλα – κάτι που το εξετάζουμε στο «Σκοπός και μέσα» τού κεφαλαίου 4c70 «Ηθική«.

Παραπλάνηση κι εξαγορά
Κάτι που εντυπωσιάζει σ’αυτούς που κατέχουν δημόσια εξουσία είναι πόσο προβάλλουν τις πράξεις που τους κολακεύουν και κρύβουν εκείνες που δείχνουν αποτυχία, μικρότητα ή κακοδιαχείριση. Θα πεις, είναι ανθρώπινο – και ποιός δεν το κάνει; Αυτό ισχύει για έναν τραγουδιστή ή μια προσωπική επιχείρηση – δική του είναι, ό,τι θέλει κάνει. Αλλιώς είναι τα πράγματα εδώ. Αυτή η δημόσια εξουσία δεν τού ανήκει, κι αυτό τον ενοχλεί. Την ανέλαβε προσωρινά, κι αυτό τον στενεύει.

Πώς θ’αποφεύγει να δίνει λογαριασμό; Οι λογοδοσίες του θα θολώνουν τα νερά. Θα χρησιμοποιεί τη σοφιστεία και τη διάθλαση. Σοφιστεία: να επικαλούνται κανόνες Α και να εφαρμόζουν κανόνες Β, ενώ σού ζητούν να σέβεσαι τους κανόνες Α που αυτοί παραβιάζουν. Η διάθλαση είναι πιο επιδέξια. Διάθλαση είναι να μη βλέπεις κάτι εκεί που βρίσκεται. Για παράδειγμα, όταν δεν φαίνονται αυτοί που πραγματικά ασκούν την εξουσία. Ή ακόμα, στις εκλογές, να προσφέρουν επιλογές που δείχνουν ότι διαφέρουν, ενώ είναι ίδιες. Ή αν στριμωχτούν, να στρέψουν αλλού την προσοχή, λ.χ. με μια εθνική περιπέτεια: η πατρίδα κινδυνεύει, μπείτε όλοι στη σειρά.

Ένας πικραμένος βουλευτής έλεγε για τη διαδρομή με τη Μερσεντές του υπουργού: «μπροστά το περιπολικό με τη σειρήνα ν’ανοίγει το δρόμο, στο πλάι δυο μοτοσυκλέτες να ουρλιάζουν, οι περαστικοί να’χουν χαζέψει, ένιωθα παντοδύναμος.» Ο παλιός αντιστασιακός Βάτσλαβ Χάβελ έγραψε πως άρχισε να νιώθει ότι διαφθείρεται, όταν ανέλαβε ως πρόεδρος της χώρας: με μεταχειρίζονται ως κάποιον διακεκριμένο, πολύ σπουδαίο, κι αμέσως τους δικαιολογούσα. «Γιατί να τρέχετε στον οδοντίατρο, αφού έχετε τόσες κρατικές υποθέσεις που εκκρεμούν; Οπότε μού φέρνουν τον οδοντίατρο στο προεδρικό μέγαρο. Δεν ήμουν πια ένας κοινός θνητός

Άμυνα απέναντι στην κυριαρχία
Ο ξιφίας θέλει γόπες, το χταπόδι καβούρια, η αράχνη μύγες. Κανείς δε λέει πως η παλαμίδα αδικεί τη σαρδέλα, όταν περνά το δικό της θέλω. Αλλά δε νιώθεις έτσι για τους ανθρώπους διότι ανάμεσά μας, ό,τι κυριαρχεί δεν θεωρείται και φυσικό. Πώς έτσι; Διότι ο άνθρωπος κρίνει τον ανθρώπο ενώ το ζώο δεν κρίνει το ζώο. Κάποιες μέρες το ποτήρι ξεχείλιζε: «Μαζί γεννιόμαστε, μαζί πεθαίνουμε. Ποιός είσαι εσύ για να με κάνεις ό,τι θες;» Να λοιπόν δυο θέλω έτοιμα να συγκρουστούν. Και τα δυο ζητούν ελευθερία: το ένα για να κυριαρχεί, το άλλο για να μην υποταχθεί.

Η τραγωδία της Αριστεράς
Εαν τα παιδιά σου πάνε σχολείο, εαν έχεις πόσιμο νερό και δικαίωμα ψήφου, τα οφείλεις στην Αριστερά. Διότι όλα αυτά ήταν «καινοτομίες» στις οποίες η εξουσία – η μετέπειτα «Δεξιά» – αντιστεκόταν. Η Αριστερά γεννήθηκε ως προστασία απέναντι στην άδικη κυριαρχία. Υποσχέθηκε να πετύχει όσα ο Χριστιανισμός θέλησε μα δεν κατάφερε: αδελφοσύνη, στοργή, αλληλεγγύη. Ενσάρκωνε την προσδοκία για έναν καλύτερο κόσμο και την αγκαλιάσαν οι λαοί. Σε κάποια κράτη απο αντίσταση έγινε εξουσία με σκοπό ν’ασκεί μια δίκαιη κυριαρχία. Αλλά είδαμε εκεί την εξουσία να μεταμορφώνει τον ανιδιοτελή αγωνιστή σε επιστάτη συμφεροντολόγο, το σύντροφο σε μικρό θεό, την αυτοθυσία σε εγωισμό, την ειλικρίνεια σε υποκρισία, με χειρότερες πυραμίδες απο εκείνες της Δεξιάς.

Υποταγή και φυγή
Η συμμόρφωση έχει συμμάχους όπως λ.χ. την πρόθυμη υποταγή. Την εξηγεί το πείραμα του Μίλγκραμ που δείχνει ώς πού φτάνει η υπακοή όταν δεχτείς κάποιον ως αρχηγό που καθοδηγεί τις πράξεις σου – να σε κάνει ακόμα και βασανιστή. Όταν εκχωρείς την ευθύνη σου και το δικαίωμα να σού λέει ο άλλος τι να κάνεις. Για πολλούς δεν είναι δουλοπρέπεια αλλά ανακούφιση: μια ξεκάθαρη ταυτότητα όπου παύεις να είσαι διχασμένος.

Πώς εξαγνίζεται η κυριαρχία
Η κυριαρχία εξαγνίζεται όταν σε πείθει πως επιδιώκει κάτι ανώτερο, όταν υπόσχεται πολλά και σημαντικά, κι όταν εσύ ακούς τι λέει αντί να κοιτάς τι κάνει. Η καλή πρόθεση καλύπτει την κακή πράξη, παρέχει ασυλία. Αυτό παράγει μιαν ύπουλη ασυμμετρία που ευνοεί όσους υπόσχονται το Καλό ή το δρόμο τού Παραδείσου, όπως λ.χ. την Εκκλησία ή την Αριστερά. Σε κάνει πιο εύπιστο κι επιεική αντί πιο απαιτητικό και αυστηρό. Υπουργός και κλέφτης; Ιερέας και παιδόφιλος; Γιατρός και ληστής; Αν δεν τον κρίνεις όπως τους άλλους, τον αφήνεις στο απυρόβλητο, γίνεται πιο επικίνδυνος, δεν ελέγχεται, δεν λογοδοτεί. Η εκτροπή του «καλού» είναι χειρότερη απο την πράξη του «κακού» διότι τον κρίνεις με βάση την καλή του πρόθεση. Ούτε καν σού ζητά να τον συγχωρείς, αφού δεν κάνει λάθη. Σού ζητά να τυφλωθείς και να τον δικαιολογείς, ο γουρουνόψυχος.

Ποιός τελικά επικρατεί;
Γράφει ο Λώρη Κέζα: «Μια νέα ιστορία ομηρείας διδασκόντων έληξε σήμερα τα ξημερώματα στο ΤΕΙ  Πάτρας. Χθες το απόγευμα ομάδα φοιτητών μπήκε στη συνέλευση των  καθηγητών και απαίτησε να παραιτηθούν όλοι σε ένδειξη διαμαρτυρίας για  τη συγχώνευση της σχολής, βάσει του σχεδίου «Αθηνά». Κι επειδή ορισμένοι υπήρξαν ανυπάκουοι, η πόρτα κλείδωσε και ξεκίνησε η κράτηση. Φυσικά δεν υπήρξε συζήτηση απλά μια εντολή. «Παραιτηθείτε διαφορετικά θα μείνετε εδώ». Γνωστή μέθοδος πίεσης, έχει δοκιμαστεί από όλες τις χούντες.»

Αυτό συμβαίνει διότι οι μειοψηφίες συνήθως πλεονεκτούν όταν παρανομούν. Δεν είναι πάντα προς το χειρότερο – έτσι κινήθηκε λ.χ. το κίνημα τών Μαύρων στην Αμερική, για ν’ανατρέψει τους ρατσιστικούς νόμους στις νότιες πολιτείες.

Ιστορική αναδρομή
Το πρώτο ερώτημα είναι: τι ρόλο έχει ο άνθρωπος στον κόσμο, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος; Το ερώτημα αναγεννήθηκε τον 14ο αιώνα στη Φλωρεντία και σταδιακά απλώθηκε στην Ευρώπη. Αυτή την Αναγέννηση – έτσι την ονόμασαν – συνόδεψε στον 17ο αιώνα ένα κύμα με νέα νοήματα, ο Διαφωτισμός. Η εξουσία παρέμενε στα χέρια βασιλιάδων και αρχόντων, αλλά τα μυαλά αλλάζαν: δεν βλέπαν πια τον άνθρωπο ως ταπεινό πλάσμα του Θεού αλλά ως δημιουργό με υψηλές προσδοκίες.

Το δεύτερο ερώτημα – πώς να κυβερνιέσαι – είναι η άλλη όψη του πρώτου: απο τη στιγμή που ο άνθρωπος προτιμά να είναι πλάστης παρά πλάσμα, πολίτης παρά υπήκοος, τότε ζητά να ελέγχει και τη μοίρα του. Αυτό θέλησαν να το κάνουν πράξη οι επαναστάσεις τού 18ου, του 19ου και του 20ου αιώνα. Απαιτούσαν ελευθερία, ισότητα και αυτοδιάθεση για τα έθνη και για τους ανθρώπους. Γι’αυτό το όραμα, πάλαιψαν και μάτωσαν πολλές γενιές και χάρη στον αγώνα τους, το κάρο της ανθρωπότητας άρχισε ν’ανεβαίνει την ανηφόρα της προόδου. Για να μην πισωδρομήσει, έβαζαν σφήνες στις ρόδες του κάρου, δηλαδή θεσμούς και νόμους.

Μα οι σφήνες δεν κρατάνε και το κάρο τσουλάει προς τα πίσω.

Μειοψηφίες φιλόδοξες και ισχυρές
Δυσκολεύομαι να το δεχτώ, συναισθηματικά το απορρίπτω, αλλά λογικά βλέπω την αταξία να απλώνεται. Διότι ο άνθρωπος είναι μέτριος κι αδύναμος. Μιλώ για τους πιο πολλούς. Πάντα θα υπάρχουν μειοψηφίες ικανές και ισχυρές όπου οι λίγοι χειραγωγούν τους πολλούς, για το καλύτερο ή για το χειρότερο. Σήμερα, στις αρχές του 21ου αιώνα, τέτοιες μειοψηφίες ελέγχουν τον πλούτο και την ενημέρωση, μαζί με την κρατική εξουσία, σχεδόν παντού στον κόσμο. Είναι οι επιστάτες που μελετάμε στο επόμενο κεφάλαιο.

Μειοψηφίες συνετές και αδύναμες
Υπάρχουν επίσης μειοψηφίες φωτισμένες και νηφάλιες, άξιες να κυβερνούν σωστά, αλλά δίχως τη φιλοδοξία να πείθουν και να παρασύρουν. Όπως διαπιστώνουμε, οι κοινωνίες δεν μπορούν να τους πείσουν να πολιτευθούν, ώστε να εκλέγονται. Γιατί;

Πλειοψηφίες εύπιστες
Μήπως διότι στις κοινωνίες – στους λαούς – υπερισχύει η δύναμη του πειρασμού, η ευκολία της διαφθοράς, η προτίμηση για βάναυσα κίνητρα, η ευκολία της φυγής;

db20.40 – Ασυμμετρία στη μνήμη

Κοίτα το γατί που το μάζεψες μωρό. Μεγαλώνει μόνο του αλλά ξέρει πώς να παίζει και να καθαρίζεται διότι κουβαλά την εμπειρία απο χιλιάδες γενιές. Γιατί στους ανθρώπους δεν μεταδίδονται οι πιο χρήσιμες εμπειρίες; Τι μαθαίνουν οι διάδοχες γενεές απο τις παλιότερες; Ακόμα κι αν η ιστορία διδάσκει, πώς να αγγίξει εκείνους που αδιαφορούν;

Για παράδειγμα τη μεγάλη ναυτιλία των Σπετσών, την έφτιαξε η πρώτη γενιά των καραβοκυραίων. Σχεδόν όλοι βγήκαν στη θάλασσα απο παιδιά. Δεν μάθαν γράμματα. Η τέχνη τους ήταν το καράβι και το ταξίδι, το εμπόριο κι η μάχη. Φτιάξαν περιουσίες κι αρχοντικά, πολέμησαν στην Επανάσταση. Μαζι στα καράβια είχαν τους γιούς τους. Ζυμώθηκαν κι αυτοί στη θάλασσα κι όταν φτιάξαμε Κράτος, ζυμώθηκαν και στην πολιτική. Όμως τι έγινε με τα εγγόνια, την τρίτη γενιά; Οι μανάδες τους δεν τ’άφηναν να βγουν στη θάλασσα. Είχαμε πια το δικό μας κράτος, η οικογενειακή επιχείρηση έφερνε ένα καλό εισόδημα και τ’αγόρια φεύγαν για σπουδές ως επιστήμονες. Η σκληρή εποχή ήταν πια παρελθόν. Τα εγγόνια ζούσαν σε μια νεα εποχή πιο στρωμένη.

Ξέσπασε όμως το 1853 ο πόλεμος της Κριμαίας κι έφερε τα πάνω κάτω στις Σπέτσες. Διέκοψε τα δρομολόγια των καραβιών που επέστρεψαν κενά στο νησί. Αν ήταν στα πράγματα οι πρώτοι καραβοκυραίοι, άνθρωποι της πιάτσας, θα ξέραν πώς να βρούν άλλα φορτία κι άλλα δρομολόγια. Διότι ένας πόλεμος φέρνει πάντα νεες ευκαιρίες. Όμως δεν ξέρανε πώς να τις αναγνωρίσουν οι Σπετσιώτες εγγονοί. Η ειρωνεία είναι πως τις είδαν και τις άρπαξαν οι Χιώτες καραβοκυραίοι που ήταν ακόμα στο ξεκίνημα και είχαν την ευστροφία του πρωτοπόρου, μιας και οι Τούρκοι είχαν ρημάξει το νησί τους πριν μια γενιά. Έτσι, εκείνο που κατέστρεφε τον Σπετσιώτη, πλούτιζε τον Χιώτη. Το ίδιο πράγμα, το καταλάβαιναν εντελώς διαφορετικά.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει στα δημόσια πράγματα. Κάποιες γενιές ξεχωρίζουν. Αγωνίστηκαν και κάτι κέρδισαν προς όφελος όλων μας, λ.χ. την απελευθέρωση της πατρίδας, το Σύνταγμα, την οκτάωρη εργασία, την ελευθερία του λόγου. Τα παιδιά των πλουσίων και των ισχυρών (λ.χ. ο Μελάς, ο Δραγούμης) έβγαιναν πρώτοι στη γραμμή να πολεμήσουν. Ζούσαν αυτές τις κατακτήσεις στο πετσί τους και ήξεραν πόσο είναι πολύτιμες. Αυτό δεν συμβαίνει με τις επόμενες γενεές που γεννιούνται με δεδομένες αυτές τις κατακτήσεις. Αφελώς τις θεωρούν οριστικές. Δεν διανοούνται πώς θα ήταν η ζωή δίχως αυτές.

Τις ξεχασμένες αξίες αναλαμβάνουν να τις θυμίζουν θεσμοί όπως οι εθνικές γιορτές. Και πράγματι κάνει εντύπωση η αντίθεση ανάμεσα σε όσα συμβολίζει η γιορτή, και όσα συμβολίζουν τα πρόσωπα στην εξέδρα, οι επιστάτες μας.

db20.50 – Ασυμμετρία στην κλίμακα

Escher Waterfall

Escher Waterfall

Ρωτάς «τι μπορούμε να κάνουμε;» Εξαρτάται απο την κλίμακα. Όσο πιο μικρή είναι η κλίμακα, τόσο πιο εύκολα ελέγχεις κάτι. Μια οικογένεια, ομάδα, πόλη – άντε μια χώρα για κάποιο διάστημα – μπορούν να πάνε αντίθετα στην αναγκαιότητα. Αλλά καθώς μεγαλώνει η κλίμακα, ελέγχεις όλο και λιγότερα.

Κάτι που είναι τοπικά σωστό μπορεί να βγαίνει στραβά στο σύνολο. Λ.χ. αν σηκωθείς απο το καθισμά σου σ’έναν αγώνα, βλέπεις καλύτερα. Αν όμως όλοι σηκωθούν, τότε όλοι θα βλέπουν χειρότερα. Ή ακόμα: μια οικογένεια οφελείται αν αποταμιεύει εντατικά, αλλά η οικονομία βλάπτεται αν το κάνουν όλες οι οικογένειες.

Αυτή η παράλογη λογική θυμίζει τα σχέδια του χαράκτη Έσερ (Escher). Όταν τα κοιτάς ως σύνολο, θα δεις ανέφικτα χτίσματα ή νερό που τρέχει προς τα πάνω, αψηφώντας το νόμο της βαρύτητας. Όμως όταν εξετάζεις το κάθε επιμέρους στοιχείο, θα δεις πως είναι σωστό και λογικό.

Μια τέτοια μεταμόρφωση μοιάζει με «νόμο»: να αλλάζει η ουσία όταν αλλάζει η κλίμακα. Κάτι που είναι ωφέλιμο σε μικρή κλίμακα να γίνεται βλαβερό στη μεγάλη. Να παραμορφώνεται η πρόθεση των ανθρώπων καθώς περνά από το μερικό στο ολικό, το προσωπικό στο συλλογικό. Στο χώρο της πολιτικής αυτό σημαίνει ότι λ.χ. οι τοπικές επιτυχίες μιάς σοφής διακυβέρνησης δύσκολα μπορούν να επαναληφθούν σε κρατικό ή σε διεθνές επίπεδο.

– Άρα υπάρχει κάποια ελπίδα;
– Όχι δεν υπάρχει.
– Όμως συχνά τη νιώθω στην καρδιά μου!
– Διότι είσαι ψηφίδα του Escher που δεν βλέπει τη συνολική εικόνα.

Responses

  1. Πέτρο, με ανακούφιση δηλώνω οτι διαφωνώ απόλυτα μαζυ σου, στο θεμα της ελπίδας. Το μονο που υπαρχει ειναι ελπίδα! Σε συνάρτηση με την ελευθερία που παντα έρχεται, ευτυχώς. Που δεν ειναι ποτε δεδομένη, ευτυχώς. Διαφορετικά η ζωή μας θα ήταν μονοτονη, προδιαγεγραμμένη. Βρίσκεις κάτι αρνητικό στο να ανακυκλώνουν οι άνθρωποι; Να μην πετάνε τη γόπα τους; Να μην πετάνε τη τσίχλα τους; Να φέρονται με ευγένεια; Να αποταμιεύουν αλλα και να ξοδεύουν με σύνεση; Δεν μπορούν οι λίγοι να γίνουν πολλοί;
    Όλες οι ασυμμετρίες που αναφέρεις κατα καιρούς μπορούν να γίνουν συμμετρίες. Ανάλογα με τη χρονική στιγμή. Τη συγκυρία, την ανάγκη, όπως η ιστορία δείχνει. Η κοινή λογική μπορει να διασαλευτεί, αλλα η ισορροπία παραμονεύει. Σημερα που μιλαμε και νερό καθαρό να πιουμε εχουμε και δάση εχουμε και οτι αλλο παράδειγμα αναφέρεις. Οτι κάποιοι πουλάνε αέρα κοπανιστό, οτι η γη χρωστά 5 φορές αυτά που παράγει σε ποιον; Ειναι θέματα που δε θα μείνουν παντα στο σκοτάδι. Η μαγική χρονική στιγμή που βρέθηκαμε ζωντανοί στη γη, να πατάς ένα κούμπι και να ακούς, να βλέπεις, να μαθαίνεις, να επικοινωνείς με ολόκληρο τον κόσμο, σου υπόσχομαι, οτι φέρνει οχι μονο ελπίδα αλλα και πολύ πράξη, στο ενέργειακο ισοζύγιο του πλανήτη.
    Αμήν


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: